اگر اعضاى يک خانواده که بدست لشکريان اسلام اسير ميشدند بيدرنگ از يکديگر جدا شده ميان جنگجويان تقسيم و يا تک تک فروخته ميشدند ، حتى جدا کردن کودکان شيرخواره را نيز مجاز ميدانستند . ازدواج بين بردگان در حالت بردگى بايد با موافقت و رضاى صاحب آنها صورت ميگرفت و صاحب ميتوانست در هر زمان که اراده کند آن خانواده را متفرق و از هم پاشيده نمايد و برده اى را که شوهر زن بوده به طلاق وادارد ، خانواده برده نيز جزو اموال صاحب است وبالطبع تابع ارادهٴ او بايد باشد. صاحب برده ميتوانست هر کنيزى را که بخواهد معشوقهٴخود سازد و با وى جماع نمايد ودر بعضى موارد صاحب برده از به فحشاء دادن کنيز خود ابا نداشت و در همه شهر ها بازارهاى برده فروشان وجود داشت . تاجر برده فروش تا لحظهٴ فروش غلام يا کنيز داراى همهٴحقوق خداوند برده شمرده ميشد. خريداران هنگام خريد برده تنها بصورت ظاهر و هيکل او اکتفا نميکرد بلکه به دلخواه بازديد اعضاى بدن را ضرورى ميدانستند. بردگان فرارى را ميبايست هر کسى که کشف کند بازداشت نمايد و به صاحبانشان باز پس دهد. اگر صاحب پيدا نميشد غلام يا کنيز گريز پا را زندانى ميکردند . ممکن بود يک برده به يک خداوند تعلق نداشته باشد و متعلق به چند صاحب باشد که وى را مشترکا” خريده و از او بهره کشى کنند . ( زمر آيه ٢۶ و ٢٧ ) . در تاريخ اسلام آمده است که عبدالرحمن ابن عوف که يکى از ده تن صحابهٴ نزديک پيامبر بوده و ثروتى بيکران داشت صاحب سى هزار غلام و کنيز بود.

  کسب احترام زير لواى آيه نيز از راههائى بوده که محمد انتخاب کرده است .

سوره حجرات آيه ٣ اى موءمنين موقع تکلم با رسول خدا ملاحظهٴ ادب کرده صداى خودتان را بلند تر از صداى رسول خدا نکنيد . بلند حرف زدن با رسول خدا بى ادبى است و دليل ترک احترام ميباشد ، اگر اين کار را بکنيد مستحق عذاب ميشويد.

ميبينيد که بلند حرف زدن فقط با محمد بى ادبى محسوب ميشود ، او حتى به فکرش نرسيده که بگويد بلند حرف زدن يا فرياد زدن با هر کس دليل بى ادبى است بلکه اين عمل فقط با محمد مستوجب عذاب است . يک روز در اثناى خطبهٴ رسول خدا يک نفر با ظرفى پر از طعام وارد مدينه شد ، اهل مسجد خبر دار شده رسول خدا را در اثناى خطبه تنها گذاشته بسراغ طعام رفتند ، محمد که وضع را چنين ميبيند آيه زير را از جيبش در ميآورد.

سوره جمعه آيهٴ ١١ يا محمد زمانى که مسلمين ديدند طعام به مدينه وارد شد ترا در حال خطبه تنها ميگذارند ،بآنها بگو اين عمل خوبى نيست و عذاب اليم براى اين اشخاص فراهم است .

ببينيد مردم مدينه و يا بهتر بگوئيم امت محمد چه افراد بد بخت و گرسنه اى بودند که با شنيدن ورود طعام به مدينه خدا و رسول خدا را تنها ميگذارند و بطرف طعام هجوم ميبرند ، اين در حاليست که محمد در مدينه در پول و ثروت و قدرت و زنان زيبا غوطه ور بوده است .

 

 

Advertisements